مرور گر شما بسیار قدیمی است و توانایی بازدید از سایت را ندارد لطفا از لینک زیر مرورگر جدید دریافت کنید
Firefox
چهارشنبه,31 مرداد 1397
صفحه اصلیاخبار برق تعداد بازدید کننده: 326منبع: ايسنا
کد خبر : 10006088 08:28:00 | 1396/5/17

محققان دانشگاه سینسیناتی امریکا یک حسگر زیستی طراحی کرده‌اند که در زمانی که کاربر در حال استراحت است، باعث تعریق می‌شود.

در سال‌های اخیر وسایل پوشیدنی نظارت بر تعریق، کاربرد گسترده‌ای پیدا کرده‌اند.
یکی از مشکلاتی که در این فناوری‌ها وجود دارد این است که استفاده از آنها منوط به انجام فعالیت بدنی و تعریق بدن است که استفاده از آنها را صرفا به ورزشکاران و افرادی که فعالیت بدنی بالا دارند محدود می‌کند.
حال محققان دانشگاه «سینسیناتی»(Cincinnati ) امریکا موفق به طراحی یک حسگر زیستی شده‌اند که در ابعاد یک باند است و می‌تواند یک قسمت کوچک پوست را برای عرق کردن، تحریک نماید.
با استفاده از این حسگر بسیاری از مواد شیمیایی کلیدی برای محققان قابل رصد و بررسی خواهد بود.
برای مثال بررسی سطح گلوکز خون در بیماران دیابتی، و تنظیم دُز مواد دارویی با توجه به وضعیت ترکیبات شیمیایی موجود در عرق بیمار از جمله مهم‌ترین مواردی هستند که با استفاده از این حسگر قابل بررسی هستند، بدون آنکه نیاز باشد بیمار فعالیت بدنی انجام دهد و یا مثلا روی تردمیل بدود.

پروفسور «جیسون هیکنفلد»( Jason Heikenfeld) محقق ارشد این تحقیق می‌گوید: برای یک دوره طولانی محققان از عرق بیماران به خوبی استفاده نکرده‌اند، با وجود اینکه ترکیبات موجود در آن می‌تواند بسیار مفید و مهم باشد اما به این خاطر اینکه دسترسی به آن همیشه ممکن نیست، مورد بی‌توجهی واقع شده است.

وی افزود: هدف ما این است که به راهکاری دست پیدا کنیم تا در هر زمانی که نیاز داشتیم و یا حتی برای مدت چند روز به طور مداوم به عرق بیمار دسترسی داشته باشیم.
محققان از سه روش برای تحریک عرق در یک ناحیه موضعی از پوست ایجاد کرده‌اند.
در روش نخست یک ژل حاوی یک ماده شیمیایی به نام کرباکول، که در قطره چشمی استفاده می‌شود، در تحریک تولید عرق موفق بود.
در روش دوم یک پد فوم حافظه‌ای ایجاد شد تا ارتباط بهتری بین حسگر و پوست برقرار شود.
در نهایت، تیم تحقیقاتی یک فرآیند به نام «iontophoresis »را به وجود آوردند که مقدار کمی از کارباکول را به لایه بالایی پوست تزریق می‌کند که یک جریان الکتریسیته کوچک و غیرقابل تشخیص را ایجاد می‌کند.

این فرآیند می‌تواند برای چند روز نیز در بیمار تعریق را ایجاد نماید.

نتیجه نهایی این اختراع می‌تواند تولید انواع وسایل پوشیدنی برای رصد ترکیبات شیمیایی موجود در عرق انسان در زمینه‌های مختلف باشد.

مهم‌ترین مزیت این حسگرها این است که می‌تواند کوچک‌ترین تغییراتی را که در میزان ترکیبات شیمیایی و هورمون‌های موجود در عرق رخ می‌دهد، ثبت کند و این قابلیت در بررسی نمونه‌های خونی ممکن نیست.

هیکنفلد در این رابطه می‌گوید: یک نمونه خون اطلاعات مورد نیاز را در یک لحظه مشخص می‌کند اما بيشتر پزشکان علاقه دارند تا نحوه تغییر ترکیبات موجود در بدن را به صورت مداوم و در یک بازه زمانی رصد کنند.

تیم تحقیقاتی اعلام کرده‌ است که نیروی هوایی ارتش امریکا نسبت به استفاده از این فناوری ابراز تمایل کرده است و از آن برای بررسی میزان کورتیزول موجود در بدن خلبان‌ها برای سنجش میزان خونسردی و استرس آنها استفاده خواهد نمود.
نظارت بر سلامت بیمار در خانه بعد از جراحی، یکی دیگر از نتایج بالقوه نوآوری تیم دانشگاه سینسیناتی است.
بیماران به جای اینکه بخواهند برای معاینات بعدی آزمایش خون بدهند، می‌توانند 20 دقیقه این حسگر را استفاده کنند.

()